Voor diverse media volg ik de gemeenteraadsverkiezingen. Niet structureel, niet per regio of postcodegebied, maar te hooi en te gras. Wat desondanks structureel opvalt is de onderliggende overeenkomst tussen de gevestigde partijen. Overal – van GroenLinks tot ChristenUnie - dient zich de vocabulaire van de Nieuwe Eenvoud aan. Zowat elke partij noemt ergens wel ‘de menselijke maat’ en ook met het begrip ‘kleinschaligheid’ geurt het hele politieke spectrum. Kennelijk zijn de partijen onafhankelijk van elkaar tot de conclusie gekomen dat de anonimisering van het openbare leven, de immense schoolfabrieken, de gefuseerde monsterbedrijven etc. een onderdeel van het probleem zijn, niet van de oplossing. Dit is vooral nieuwswaardig omdat een kleine club progressieven de Paarse kabinetten van de jaren ‘90 nog steeds zien als een nuttige bevrijding uit de ketens van traditionele en confessionele levensverbanden. Dat Paarse ‘project’ leek in het begin inderdaad aantrekkelijk, juist omdat het CDA eindelijk eens buitenspel kon worden gezet. Maar nu, anno 2010, proef je de collectieve kater. Voor die traditionele verbanden is niets inspirerends in de plaats gekomen, integendeel, menselijke relaties zijn functioneler, killer en berekenender dan ooit geworden. En dat willen we niet. Hoewel Fortuyn in zijn beroemde boek ‘De puinhopen van Paars’ de werkelijkheid van Nederland misschien wat al te somber schetst, blijkt nu de achterliggende basisfilosofie (het herstel van vertrouwen door onder meer de menselijke maat en de meester-leerling-verhouding nieuw leven in te blazen) alom gedeeld en overgenomen te worden. Ook door aartsvijand PvdA!!!