Ik houd van gesprekken - met bijna iedereen. Dat verklaart misschien waarom ik één voor één ‘gezwicht’ ben voor de verschillende netwerken op internet; eerst LinkedIn, toen Hyves, toen Facebook en, tenslotte, Twitter. Als ik ze achtereenvolgens met één sleutelwoord moet benoemen: saai, luchtig, klef, onzinnig. Bij LinkedIn ontstaat er zelden interactie, de belangrijkste gebeurtenis daar is dat je iemands ‘vriend’ wordt, dat jij derhalve de andere partij kunt opvoeren als ‘contact’, als iemand die je kent, en, omgekeerd, dat de andere partij dat met jou kan doen. Een klinische vorm van CV-building, daar blijft het vaak bij.  Hyves is vooral voor ‘kids’ en jong volwassenen en speelt zich grotendeels af in de hormonale zone van ‘ik vind jou leuk, vind jij mij ook leuk?’. Voor zover ik hier heb rondgekeken, zijn de berichtjes vaak poeslief en voorzien van hartjes, allerlei emoticons en nog veel meer poespas en, heel belangrijk, je kunt je hyves-page helemaal pimpen zoals jij dat wilt, geheel volgens het imagobeleid dat je rond jezelf al (wel of niet) hebt ontwikkeld. Al met al is het een soort virtuele discovloer, zeg maar…  Op Facebook heb ik het sleutelwoord ‘klef’ geplakt, dat klinkt negatief, maar van alle netwerken vind ik dit verreweg de meest inspirerende. Binnen een half uur mocht ik mij ‘vriend’ noemen van Joost Zwagerman, Gerrit Komrij en nog wat notabelen uit de literatuur. Best klef. Enfin, het geeft op z’n minst aan dat Facebook in zekere zin ‘volwassen ‘ is, mensen komen elkaar voornamelijk op grond van interessesferen tegen en zo kan het gebeuren dat ik om de haverklap verzoeken krijg om lid te worden van groepen rond tijdschriften, dichters en andere fenomenen, die ik boeiend vind en waar mogelijk interessante weet/nieuwtjes worden uitgewisseld.  Bovendien: de deelnemers schrijven veelal met stijl en humor, en ook de reacties getuigen vaak van een  ’ontwikkelde geest’. Twitter, tot slot, is een regelrechte giller! Bij dit medium vormen 140 lettertekens de Absolute Grens, en dat bepaalt grotendeels ook de – beperkte – inhoud van de mededelingen, vaak in de trant van ‘ik ga eieren bakken’, ‘zag René Froger net nog bij Luxemburg zitten’ en ‘zit naar Banana Split te kijken… lach me ziek!’.  Op Twitter is een mensensoort actief, dat je op gematigde wijze ‘exhibitionistisch’ zou kunnen noemen, maar als je in een valsere bui bent, dingt naar de adjectieven  ‘ongeneeslijk masturberend’. Tot zover dit rondje langs de ’networks’… Smakelijk vrienden maken!