In Haïti heeft een vreselijke aardbeving plaatsgevonden. Dat is makkelijk gezegd; het ‘kost’ je niks. Het is slechts de constatering van een feit. Voor mij is dat genoeg – merk ik. Maar anderen willen er, en wel onmiddellijk!, iets mee of aan doen. Ze geven geld, verklaren hun solidariteit met het land en hun slachtoffers en voelen soms ook de behoefte wildvreemden in het drama te betrekken omdat ze nu eenmaal vinden dat je niet deugt als je gewoon de dingen blijft doen die je altijd doet – ondanks de ramp in Haïti! Ik zie vakgenoten radeloos door de puinhopen van Port-au-Prince banjeren en verslag doen van de wanhoop en ik denk, héél voorzichtig: wat is wijsheid? Ik geef toe: ik verkramp bij dit soort prozaïsche ellende. Ik blijf zitten waar ik zit. Het enige effect van zo’n ramp in Haïti, als je daarvan mag spreken, is dat ik nóg bewuster en nóg intenser kijk naar mijn eigen (vredige) omgeving. En dat ik dankbaar ben dat ik naar een kleedje op een tafel mag kijken of naar een zich likkende kat. Ik ben niet gemaakt voor de solidariteitsindustrie. Sorry. Maar ik ben ook geen onmens, nee, echt niet…