Je hebt klus A, klus B, klus C en, tenslotte, klus D. Als het verwarrend klinkt, moet u maar denken: degene die al die klussen tot een goed einde probeert te brengen is nog in goede gezondheid, heeft een behoorlijk stel hersens en verdient zodanig dat hij er niet in lompen bijloopt. Toch – dat begrijpt u – kan het wel eens druk worden in het hoofd van genoemd persoon. En in deze tijd van mobiele technologie is het heel wel mogelijk dat hij – om redenen van bereikbaarheid – onder het uitvoeren van klus A bereikbaar moet zijn voor de opdrachtgevers van klus B en C. Nog los van de mogelijk dát die opdrachtgevers gaan bellen (en eventueel lastige of onzinnige vragen gaan stellen, die bovendien een totale geestelijke omschakeling vergen),  zou hij zich het liefst, zo ondervindt genoemde persoon, op één klus tegelijk concentreren en meent hij te merken dat de energie die in die wens (of dat verlangen) gaat zitten door een onbenoembaar mechanisme in mindering wordt gebracht op de energie die hij in opdracht A, waar hij druk mee bezig is, kan stoppen. Het besef van dat verlies achtervolgt hem. Slóópt hem – denkt hij wel eens in een sombere bui. En dan hebben we het nog niet eens over opdracht D, een langlopende opdracht die pas over twee jaar klaar hoeft te zijn maar periodiek (eens in de twee weken) wel een paar uur totale afzondering van hem eist, en wel zodanig dat hij gedurende die paar uur voor geen van zijn andere opdrachtgevers bereikbaar kan zijn (hetgeen op potentieel onbegrip stuit bij die andere opdrachtgevers en het vooruitzicht op dat onbegrip alleen al werkt op zijn zenuwen).  Soms raakt de persoon in kwestie – verbaast u dat? – totaal de kluts kwijt. Gelukkig heeft hij dan nog een zelfontworpen klusje (E?) om bij onder te duiken: het weblog waarop hij regelmatig een nieuw berichtje schrijft. Afgezien hiervan gaat het overigens UITSTEKEND met hem en zegt hij negen van de tien keer opgetogen dat alles wat hierboven beschreven staat een ‘way of life’ is!

(De Persoon in kwestie, dat ben ik. Het weblog dat hierboven wordt aangehaald is het weblog dat u nu leest.)