Het zou van een ernstig gebrek aan zelfkennis getuigen als ik niet toegaf dat ik een beetje pesterig ben aangelegd. Op de dag dat de wereld op zijn pootjes terecht is gekomen en iedereen opgelucht vaststelt dat het ‘eind goed, al goed’ is, gaat bij mij de vlag halfstok. Ik houd ervan tegengas te geven (of te krijgen) - om te voorkomen dat we voor Het Definitieve Einde in slaap vallen of vrijwillig in een sloot lopen en verdrinken. 

Wat mij vaak gebeurd – en wat ik ‘De wet van het tegengas’ ben gaan noemen -, is dat je om wat voor reden dan ook het hardste sputtert tegen lieden waar je qua karakter en ‘Weltanschauung’ heel dichtbij staat. Hoewel de algemene opinie luidt dat je ruziet met mensen waar je het grondig mee oneens bent, is mijn ervaring dus het tegendeel. Uitgerekend  bij geestverwanten ga je je bovenmatig opwinden over het laatste puzzelstukje dat niet past tussen beide. Met andere woorden: op een geestverwant hak je dubbel zo hard in. Misschien is de reden dat juist een geestverwant je het verleidelijke uitzicht op ‘totale symbiose’ biedt en dat je het niet kunt uitstaan dat zo iemand de boel verknalt door, al is het op een mineur punt, jouw visie of mening niet te delen. En dat je vervolgens jarenlang blijft zaniken en polemiseren om dat laatste stukje ook goed te krijgen.

Ik moest hier aan denken toen ik doorklikte naar het interview dat dichter Martijn Benders onlangs met zichzelf hield.  En dat hij gepubliceerd heeft op zijn eigen log www.loewak.nl. Hoewel ik op diverse fora een aantal scherpe polemieken met hem heb ‘uitgevochten’, valt het me op hoezeer ik me verwant voel met zijn kijk op zaken, zoals hij die in betreffend interview presenteert. Nieuwsgierig? Hieronder vindt u de link…

http://www.loewak.nl/dutch/2010/03/19/interview-met-benders-deel-3-de-heg-de-poppenkast-en-de-straf-van-god/

Eens in de zoveel tijd zit ik in de autopoule, die een groep meiden – waaronder mijn dochter – van en naar een handbalwedstrijd toe rijdt. Eerlijk gezegd is het één van de weinige keren dat ik zeg maar ‘in het wild’,  dus zonder plichtplegingen voor- of achteraf, met soortgenoten in aanraking kom – in mijn bestaan is het nou eenmaal, helaas, zo gegroeid dat ik de meeste mensen ‘op afspraak’ ontmoet. Tijdens de autoritten ben ik telkens weer verbaasd over het menselijke vermogen om je lippen constant te bewegen en geluid te maken zonder iets te zeggen. De moderne mens, zo lijkt het wel, interesseert het niets meer of er een onderwerp voorhanden is om over te praten, laat staan dat hij of zij zich bekommerd over de vraag wat er over dat onderwerp te berde moet worden gebracht. In de autopoule van het handbal heb ik geleerd dat elke kruising, elke voorbijganger, elk wolkje in de lucht en elke lantaarnpaal genoeg reden is om je mond open te doen en jouw licht erover te laten schijnen. En in het zeldzame geval dat dit soort détails ‘op’ zijn en er, dus, een stilte dreigt te vallen, wordt de mobiele telefoon van stal gehaald en het thuisfront op de hoogte gebracht van de exacte coördinaten waar wij ons volgens de TomTom bevinden en het te verwachten tijdstip van aankomst of terugkeer. Een actie die opnieuw wordt uitgevoerd zodra we in een file terechtkomen of worden dwarsgezeten door een wegomlegging, omdat de mededeling naar het thuisfront dan met vijf of tien minuten (of, help!, langer) gecorrigeerd dient te worden. Net nog raakte een meisje totaal in paniek omdat ze de laatste 200 meter naar huis moest lopen. ‘Wat gebeurt er nou!?’ schreeuwde ze tegen haar vader. ‘Ik heb geen zin om te lopen! Waarom worden we niet afgezet voor onze deur?’ Al optrekkend hoorde ik de vader met zijn dochter in discussie gaan. Ik vermoedde dat ze  nog minstens een uur over dit opmerkelijke incident door zouden praten.

Ik heb u al een paar keer gewezen op het treurige opinieproza dat www.joop.nl het net op slingert. Vanuit de kennelijke filosofie dat links dezelfde middelen moet inzetten als rechts krijgen we stukken onder ogen, die geen eens meer een poging doen een visie weer te geven of te zoeken naar onderbouwing. Bij Joop heeft het politieke debat veel weg gekregen van een stadion, waarin rivaliserende supportersgroepen hun yell uitbraken, zonder één iemand op een andere gedachte te brengen. Van rechts ben je zulk gedrag gewend, van links verwacht je toch dat er blijk wordt gegeven van kritisch denken. Van een oorspronkelijke analyse. Niet, dus! Lees de progressieve edelkitsch van Erwin van der Zande: ‘Blijf positief, stem progressief’. Met een beetje kwaadwillende verbeelding hoor je achter dit artikel de Gestapo-troepen oprukken naar de voordeur (‘Sind Sie Positiv? Oder haben Sie Angst für den Zukunft?’), en als je vindt dat dit vergezocht is, moet je het staaltje zwart-wit-denken in dit stuk maar eens proeven via…   

http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/blijf_positief_stem_progressief/

Wegens ‘drukte’ (voornamelijk schrijfopdrachten) is het aantal blogposts op deze site de laatste weken drastisch teruggelopen. Dit lijkt me een duidelijk verschijnsel van het één of ander. Maar van wat?

Het geldwolvendom?

Hertellen in Rotterdam, Van Mierlo dood, Bos weg, Cohen nieuwe PvdA-leider. Er zijn weken dat er minder gebeurt in de politieke arena. De hormoonspiegel van de journalistiek ’draait op volle toeren’. Temidden van al het nieuwsgeweld sneeuwt de nieuwe leider van de SP – de SP, u weet wel, die applausmachine van voormalig boegbeeld Jan Marijnissen – volledig onder. Als ik op nu.nl niet gelezen had dat hij snel wil koffiedrinken met Femke Halsema en Job Cohen zou ik niet eens op zijn naam gekomen zijn: Emile Roemer.   

Jeetje, de SP… Wat een tristesse! Jarenlang gestaalde kaders organiseren tot in de ‘haarvaten van de samenleving’, streng georganiseerd langs de deuren gaan, je verdiepen in de problemen van kiezers, socialistische grondbeginselen afstoffen, straffe nieuwsbrieven verspreiden via internet, knalharde en consequente campagnes voeren, ja, alles even doorwrocht en minutieus… en dan? Dan komt er aan de vooravond van politieke aardverschuivingen een dag dat uit het ganse partijapparaat niemand anders te recruteren is als volslagen ‘nobody’ Emile Roemer.  Wat zal die Emile aan de bak moeten in DWDD, kwisjes, actualiteitenrubrieken en andere kermissen om te zorgen dat althans een handvol kiezers op 9 juni een enigzins op Emile Roemer gelijkende vlek op hun netvlies kunnen projecteren wanneer ze om duistere redenen nog steeds de aandrang voelen SP te stemmen.  Als politiek ‘merk’ staat Emile Roemer nog niet eens in de kinderschoenen, maar, ik zou zeggen, in de kinderschoenTJES.

Arme Jan. Twintig jaar bikkelen en folderen en debatteren en fulmineren in 1 week wordt alles doorgespoeld. De enige reden om SP te stemmen op 9 juni is: puur medelijden.

Eén van de columns op ‘Seksloos’ heb ik onlangs voorgedragen bij ‘De Avonden’ op Radio 6.  Dit alles is te beluisteren via de volgende link…

http://avonden.radio6.nl/tag/hans-van-willigenburg/

Veel plezier.