Eén van de leuke dingen aan Nederland (soms denk je dat ze zijn uitgestorven, maar nee, ze zijn er nog: leuke dingen aan Nederland!) is dat er een tamelijk onverklaarbare liefde voor verliezers bij ons, Nederlanders, zit ingebakken. Eén van de snelste manieren om in dit land als paria te worden behandeld, is een eindeloze reeks overwinningen in gang te zetten. Dag in dag uit als winnaar uit de bus blijven komen. En dan vervolgens nog het lef bezitten om de aandacht van de verliezers op jouw overwinning te vestigen. Voor je het weet ben je nationale pispaal en krijg je de hoofdprijs op je voorhoofd geplakt: dat je ‘arrogant’ bent. Nee, van echte winnaars zijn Nederlanders over het algemeen niet gediend (Sven Kramer, luister je mee?). En ik ga hier schaamteloos in de bres springen voor deze eigenschap van de Nederlander.  Wat ik zo leuk vind aan onze stille voorkeur voor verliezers? Het getuigt, om te beginnen, van een brede en ontspannen blik op het leven. Verliezen is zoveel rijker geschakeerd dan winnen. Je armen in de lucht steken wanneer je als eerste over de finish komt, de aandacht van de pers, het hoogste plekje op het podium, zwaaien naar het publiek, in de armen van je geliefde vallen, afreizen naar het hotel en de overwinning vieren met een gelijktijdig orgasme – het is mooi, het is fijn, het is leuk, het is fantastisch, maar heel veel meer valt er over zo’n voorspelbare keten van geluksmomenten na een overwinning niet te melden. Hoogstens zal de dolgelukkige winnaar verzuchten: ‘Heerlijk, zeg! Morgen wil ik nog een keer winnen!’ En wij, het publiek? Wij onderdrukken een gaap.  Winnen is saai. Verliezen is zoveel boeiender en veelzijdiger! Neem de politiek. In de Tweede Kamer zitten honderd vijftig verliezers in één ruimte bij elkaar, snerend, bekvechtend, rollebollend, elkaar vliegen afvangend. Een schouwspel waar ik niet snel genoeg van krijg. Neem Mariëtte Hamer: van top tot teen een verliezer! Niemand gelooft dat zij welke medemens dan ook tot een betere of inspirerende prestatie kan verleiden. Niemand kan zo oeverloos wegdrijven op kauwgumachtige zinnen als mevrouw Hamer. En niemand kan zo onbeholpen naar de interruptiemicrofoon drentelen als Mariëtte. Maar ondertussen is ze nog steeds, voorlopig althans, fractievoorzitter van een grote politieke partij. En weet ze haar onherroepelijke nederlaag op een fascinerende manier te rekken. Zodra ze in het schootsveld van weer een criticaster komt te liggen, duikt ze onder in het haar bekende vergadercircuit en bluft ze, eenmaal buiten, dat ze weer iets moois heeft besloten voor ‘de mensen in het land’ die voor haar niet meer dan een abstractie zijn. Dat is ook het mooie van verliezers: de eindeloze variatie aan leugens die ze de wereld in sturen. En die dan vertaald of opgeschreven worden door die andere groep hopeloze verliezers: de journalisten. Denk je dat Sven Kramer ooit een eindeloze reeks agendapunten, kopjes koffie en discussies nodig heeft gehad om een medaille of kampioenschap te winnen? Nee, natuurlijk niet! Als er één iemand laat zien dat winnen vergelijkbaar is met even lekker je neus snuiten, is Sven het wel. En wat lucht het op: winnen. Zelfs Sven lucht het op. Heeft u ‘m ook de tribune op zien klimmen na zijn overwinning op de vijf kilometer? Pure opluchting! Mooi… Zeker. Eventjes. Maar ook al snel, wees eerlijk, verschrikkelijk saai!!!  Nu kleeft er – helaas, helaas – ook één nadeeltje aan onze bewondering voor verliezers. In het maatschappelijk verkeer zie je soms dat pure verliezers, wegens gebrek aan tegenkrachten, iets te hoog in de boom komen te zitten. Ze zijn directeur van een woningbouwcorporatie, van een gefuseerd ziekenhuis of van een veel te grote school. En in de wetenschap dat ze verliezers zijn, bedisselen ze onderling dat ze wegens ‘marktomstandigheden’ twee of drie ton moeten verdienen. Meestal zijn deze verliezers (die zo opzichtig hun best doen winnaars te zijn) van PvdA-huize. Ja, de Partij van de Arbeid is de natuurlijke thuishaven van de verliezers. En dat vind ik mooi. Maar wel op voorwaarde dat ze bescheiden blijven, toegewijd zijn aan hun verliezerschap en geen winnaars in de weg gaan zitten op weg naar de overwinning. Alleen al om die reden zal ik bij de komende verkiezingen op zeker geen PvdA stemmen.

Voor diverse media volg ik de gemeenteraadsverkiezingen. Niet structureel, niet per regio of postcodegebied, maar te hooi en te gras. Wat desondanks structureel opvalt is de onderliggende overeenkomst tussen de gevestigde partijen. Overal – van GroenLinks tot ChristenUnie - dient zich de vocabulaire van de Nieuwe Eenvoud aan. Zowat elke partij noemt ergens wel ‘de menselijke maat’ en ook met het begrip ‘kleinschaligheid’ geurt het hele politieke spectrum. Kennelijk zijn de partijen onafhankelijk van elkaar tot de conclusie gekomen dat de anonimisering van het openbare leven, de immense schoolfabrieken, de gefuseerde monsterbedrijven etc. een onderdeel van het probleem zijn, niet van de oplossing. Dit is vooral nieuwswaardig omdat een kleine club progressieven de Paarse kabinetten van de jaren ‘90 nog steeds zien als een nuttige bevrijding uit de ketens van traditionele en confessionele levensverbanden. Dat Paarse ‘project’ leek in het begin inderdaad aantrekkelijk, juist omdat het CDA eindelijk eens buitenspel kon worden gezet. Maar nu, anno 2010, proef je de collectieve kater. Voor die traditionele verbanden is niets inspirerends in de plaats gekomen, integendeel, menselijke relaties zijn functioneler, killer en berekenender dan ooit geworden. En dat willen we niet. Hoewel Fortuyn in zijn beroemde boek ‘De puinhopen van Paars’ de werkelijkheid van Nederland misschien wat al te somber schetst, blijkt nu de achterliggende basisfilosofie (het herstel van vertrouwen door onder meer de menselijke maat en de meester-leerling-verhouding nieuw leven in te blazen) alom gedeeld en overgenomen te worden. Ook door aartsvijand PvdA!!!

Wat doe je met politieke tegenstanders? Bestrijd je ze met feiten, argumenten en resultaten? Of ontwijk je de zakelijke discussie en ga je roepen: ‘ZIJ ZIJN NIET AARDIG! WIJ WEL!’ Dat laatste doet Fouad el Haji in het stuk ‘Samenwerken met Leefbaar Rotterdam?’ op www.joop.nl. Nu is het niks nieuws dat er op deze site alleen nog naar binnen wordt gekeken en scribenten wedijveren op ‘de schaal van links’ wie de mensheid het meeste liefheeft, maar dit stuk vormt toch wel weer een nieuw dieptepunt. De successen die Leefbaar Rotterdam tussen 2002 en 2006 in het college heeft geboekt blijven onvermeld. El Haji kiest ervoor om het karakter van LR te wegen, en dat is – dat begrijpt u – heel erg slecht. ’Bevolkingsgroepen tegen elkaar opzetten, mensen beoordelen op hun afkomst, hardvochtig ingrijpen en vooral hard, heel hard roepen.’ Hoort u wat ik hoor? Gehuil over rotjongens op het schoolplein, die de sfeer verzieken. Ook al tonen onderzoeken aan dat die vermeende rotjongens overwegend zeer effectief hebben opgetreden.

Joop weegt politiek naar de juistheid van de bedoelingen, niet naar de werkelijkheid van de resultaten. Dat die resultaten van de PvdA na al die jaren bedroevend zijn, laat el Haji – begrijpelijkerwijs – passeren, maar heel Rotterdam weet dat! Het zal zich weerspiegelen in de verkiezingsuitslag van 3 maart.

Peter R. de Vries ziet zichzelf als de Grote Rechtvaardige, de weliswaar bewierookte maar tot het ‘hoekje’ van de misdaad veroordeelde Messias. Hij vindt dat hij meer te vertellen heeft dan uitzoeken wie schuldig is en wie niet. Niet geheel onverwacht springt hij dus nu in het ‘gat’ van de Redder des Vaderlands. Hij waarschuwt Nederland voor Wilders met de allure en het aplomb van een man die uit zijn eigen schaduw stapt en voor het oog van de Geschiedenis roept: ‘Tot hier en niet verder!’ Koddige man, die De Vries. Met het gevoel voor drama dat we van hem gewend zijn roept hij dat hij waarschuwt ‘nu het nog kan’. Ja, echt. Hij zegt ‘t. Lees ‘t AD er maar op na. Hij suggereert dat binnenkort heel Nederland is overgenomen door de PVV, zoals de Nazi’s de macht grepen in het Duitsland van 1933. En dat terwijl Wilders – naar mijn stellige inschatting – met een kleine groep middelmatige tot zwakzinnige volgers (zijn Kamerleden) probeert een deukje te schoppen in de onomstotelijke beleidsmachine die ‘Nederland’ heet. Nu hij hier en daar een paar zeteltjes dreigt te halen (meer is ‘t niet), raakt vooral progressief Nederland in paniek (wat zeg ik? men verkeert daar al ‘in shock’ sinds Wilders in de Kamer zit) en wordt er een dreigende sfeer opgeroepen, hetgeen de progressieven in Geert zo verafschuwen.

Ik zeg u: in De Vries smeulen politieke ambities na. Met een Emmy Award op zak is hij op zoek naar grotere daden: op de voorplecht van de Titanic staan, als Leonardo di Caprio, en Wilders aanwijzen als de grote boeman. Dat is zijn droom. Slaap lekker, Peter.