Voor degenen die ‘een leven’ hebben en dit blog niettemin – toevalligerwijs – lezen: ‘onze media’ worden binnenkort verrijkt met een nieuw (VARA)blog van progressieve dan wel linkse signatuur: DeJoop.nl. Het moet een tegenhanger worden van het als ‘rechts’ gekenmerkte GeenStijl. Hoofdredacteur wordt Francisco van Jole. De start van het log is al verschillende malen in ‘oktober’ aangekondigd; de tijd dringt dus. Waar ik nu zo benieuwd naar ben is of dit initiatief zich kan losweken van de kwaal waar bijna alle progressieve, goedwillende en hippe initiatieven aan lijden, namelijk dat er té lang en té veel vergaderd wordt tegen een iets te relaxed salaris zodat het hele initiatief (zie Llink) nooit verder komt dan platgeëvalueerde output, waar kraak noch smaak aan zit. Als de eerste tekenen niet bedriegen (ze vergaderen vast nog over de kop van de eerste blogpost) gaat DeJoop aantonen dat het schreeuwerige,  ongenuanceerde, platte en pesterige geluid van GeenStijl WEL iets toevoegt aan het medialandschap en DeJoop.nl NIET.  Vergaderaars zijn er al genoeg… 

We wachten (nog even) af.

In een column van een paar jaar geleden constateerde ik al eens dat het leukste van de late avondshow van ‘P & W’ niet de gasten zijn, noch de presentatoren, noch wat er aan tafel zo op de late avond gezegd wordt, maar de close-ups van de gasten die op hun beurt wachten en (nog) niks zeggen. De ene kijkt star voor zich uit (‘ik word pas wakker als Paul of Jeroen mij een vraag stellen’), de ander trommelt ongeduldig met zijn vingers (‘wanneer begrijpen jullie wie de écht relevante gast is hier aan tafel?’), een derde kijkt vernietigend naar de collega-gast die op dat moment het woord voert (‘wat jij zegt is van A tot Z bullshit!’). Non-verbale communicatie, heet dat op de universiteit. Vanavond ‘groeide’ er iets heel bijzonders en non-verbaals tussen prijswinnend milieu-ondernemer Anne Marie Rakhorst en PVV-kamerlid annex houwdegen Hero Brinkman. Zodra Anne Marie wat zei over het duurzaamheidseffect van modder of de voordelen van groen asfalt, ging Hero’s glimlach nog wat ironischer glimmen (‘die Anne Marie! straks kleurt ze de hemel nog pimpelpaars!’) en, omgekeerd, als Hero weer één van zijn vette uitspraken over bermbommen leggende Afghanen en liegende stamhoofden ten beste gaf, kroop Anne Marie, met bange oogjes, bijna letterlijk in elkaar (‘kunnen we dit soort onmensen niet in een milieuvriendelijke mensbak gooien?’). Hoogtepunt was Hero’s herhaalde pleidooi voor kernenergie, waarin hij dé oplossing zag voor de energievoorziening van Nederland en voor zijn onwil om na te denken over temperatuurstijging en de naderende uitputting van grondstoffen. Anne Marie greep nog net niet naar haar hoofd toen Hero dacht aan ‘vier of vijf kerncentrales’ tussen de koeien, maar haar slechtzittende make-up viel in schilfers op de studiovloer door de grimassen die ze trok bij de blasfemische woorden van Hero.

Als kijkvoer, zeg ik, héérlijk!

Als de digitale revolutie ‘iets’ doet, dan is het wel dit: ons opzadelen met een onoplosbare keuzevrijheid. Het geloof dat je eigen keuzes ten diepste zijn uit te leggen of te rechtvaardigen neemt af; er wordt – op talloze logs – meer ‘verslag van gedaan’ van: KIJK, DIT BELEEF IK of KIJK, DIT MAAK IK MEE of KIJK, DIT DENK IK. En de onderliggende boodschap is: DOE ERMEE WAT JE WILT! Kortom, we vertellen niet meer, we ‘etaleren’. Wezenskenmerk van dit reality-genre (dat ook op tv veel succes heeft) is dat de consument er niet meer bij hoeft na te denken, er geen hiërarchie in hoeft aan te brengen. Hij of zij kan inloggen in de gepresenteerde ‘reality’ en vervolgens, gedreven door een impuls, meegaan of afhaken. Ingewikkelde afwegingen zijn niet meer vereist. Deze ‘mechanisering’ van het waarnemen, heeft ook grote gevolgen voor de politiek. Wilders en Pechtold zijn sterke ‘beelden’ waar je makkelijk bij in kunt loggen. Ze zijn wat ze zijn wat ze zijn wat ze zijn (en houden dat bewust in stand). Als je je ‘thuis voelt’ bij hun beeld of aura en je hebt geen trek in zinloos geachte (her)overwegingen, dan blijf je ingetuned op hun zienswijze en presentatie. Lekker makkelijk. Lekker relaxed. Deze ontwikkeling naar ‘intuïtieve keuzevorming’ schept een bijzondere uitdaging voor de gevestigde partijen, die nog in ideologieën en programma’s denken. Of zoals Femke Halsema vanochtend in de VK zei: ‘Ik beoefen een serieus vak! (lees: ik maak rationele keuzes, HvW).’  En Femke wil dat de serieuze journalistiek (lees, de VK, HvW) haar in dat rationele vak serieus neemt, en niet, hersenloos, achter wat zij noemt ‘beeldvorming’ aanholt. Ofwel: de gevestigde politici zitten nog middenin een gewennings- of ontkenningsfase als het gaat om de invloeden en gevolgen van onze mediacratie. Ze willen nog geen rol spelen in het theaterstuk dat de samenleving, achter hun rug om, geworden is. Zouden ze denken dat het theaterstuk nog gecancelled kan worden?

Vandaag was ik met mijn kinderen in Amsterdam, u weet wel, onze hoofdstad. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik zo’n twee of drie jaar niet meer in de binnenstad heb rondgestruind. Nu dus wel… Ik zal u zeggen: het eerste waar ik aan dacht toen ik via het Museumplein en de PC Hoofstraat en, later, de Leidsestraat op de Dam eindigde, was het failliet van de PvdA. Wat ik zag was een (binnen)stad die zich even succesvol als definitief aan de arbeidersklasse heeft ontworsteld. Ik kwam louter goed gecoiffeerde, zo uit modebladen ontsnapte mensen tegen, die zich het herfstzonnetje lieten welgevallen. Links en rechts werd ik gepasseerd door haast geruisloze trams en bussen, die niet langer bestuurd en gecontroleerd werden door shag rokende en bierdrinkende bierbuiken, maar door fijnzinnige types in bedrijfsuniformen die servicegericht gedrag vertoonden en de klanten een ‘prettige dag’ wensten als ze uitstapten. Ik kreeg het vreemde gevoel dat iedereen om me heen een loopbaan had, een talent, een doel, een missie in het leven en er, desgevraagd, een boeiend essay over zou kunnen schrijven. Aan het einde van de dag begreep ik overigens maar al te goed wat een voorrecht het was geweest om, temidden van dat neusje-van-de-zalm-van-onze-beschaving,  door de legendarische grachtengordel gebanjerd te mogen hebben. De afrekenmachine van het Q-Park vroeg mij om 28 euro. Een bedrag waar een loodgieter toch algauw behoorlijk zijn handen voor uit zijn mouwen moet steken. (En dan heb je alleen nog maar je auto geparkeerd!). Ergo: in 020 heeft de PvdA zijn eigen kiezersvolk structureel verbannen. Ze hebben de binnenstad omgetoverd tot een natte droom voor hoger opgeleiden, die op elke straathoek een biologische bagle, een fruitsap en een paddo kunnen scoren om, daarna, al loungend het definitieve ontwerp voor een geweldloze wereld af te schetsen. Dat wordt binnenlopen voor D66 en GroenLinks bij de komende verkiezingen! Maar de PvdA…? Hun (voormalige) kiezers zitten in Almere en Purmerend te zappen tot ze bij Gordon of Joling zijn aanbeland om zo de hypotheekperikelen even te kunnen vergeten. Ik zou zeggen dat dit zojuist beschreven proces, dramatisch geformuleerd, ‘onomkeerbaar’ is en dat PvdA – ook knap! – de eerste partij zal zijn die definitief aan haar eigen succes ten onder gaat. Om te beginnen in 020…

Ruim twintig jaar valt het reclamevakblad ‘Adformatie’ bij mij op de deurmat. Er was een tijd dat ik er toch algauw een kwartier of een half uur mee zoet was. Al was ‘t maar om te checken welke topcreatief in welke bewoordingen probeerde uit te drukken dat hij of zijn géén zakkenvuller was, maar een door geheimzinnige krachten aangestuurde godenzoon of -dochter. (Niet zelden vond zo iemand zichzelf ‘enorm gedreven’ of, vinger in de keel (!), ‘gepassioneerd’. Gewoon 9-to-5 werken was – en is – een vloek in de reclamebranche.) Anno 2009 stel ik vast dat het blad tot minder dan de helft gekrompen is en dat je dit type - door coke aangejaagde – snoeverijen over ‘accounts’, ‘brainstorms’ en ‘living on the edge’ amper nog tegenkomt. Zou er dan toch vooruitgang zijn??? In de ‘Adformatie’ nieuwe stijl is het ‘cool’ om naar de glasbak te lopen, SIRE als klant te hebben en de consument niet nodeloos te irriteren. Zie ik het goed? Is zelfs de reclamebranche ten prooi gevallen aan een vorm van deemoed? Aan de downside moet ik overigens melden dat die opgepompte verhalen van vroeger, vergezeld van stoere foto’s van creatieven die met hun benen op het bureau in de camera grijnsden, lekkerder weglazen. Tegenwoordig smijt ik de flinterdunne Adformatie linea recta de vuilnisbak in, moe van dat eeuwige geneuzel over Gezond, Positief, Duurzaam en Vitaminerijk. Dónder op!!!!

De man die zijn studeerkamer binnengaat, de vouw in zijn broek omhoog schuift, gaat zitten en vervolgens urenlang in een boek leest. In totale afzondering. Omsloten door een volmaakte stilte. Ik merk dat ik mezelf graag zie als een dergelijke, beheerste lezer. Hij staat op de één of andere manier symbool voor de schaarste om ons heen; schaarste aan rust, doelgerichtheid, zelfvertrouwen. Maar lukt het me ook zo’n lezer te zijn? Zelden. Gisteren nog merkte ik dat ik na 40 veelbelovende bladzijden Saskia de Coster (‘Dit is van mij’) de niet zo gauw thuis te brengen neiging kreeg een recensie van de roman op internet te gaan zoeken. De eerste was behoorlijk positief – daar had ik ‘t bij kunnen laten. Maar kennelijk vond ik dat ik verder moest zoeken, dat een goede eerste indruk plus een positieve recensie op de één of andere manier ‘gecompenseerd’ moesten worden. Dus surfte ik verder en kwam inderdaad bij een negatieve(re) recensie uit. De hardste kritiek daarin was dat de roman, hoewel goed geschreven en blijk gevend van onmiskenbaar talent, je uiteindelijk ‘niet raakte’. Gevolg? Nu liggen er nog meer dan 200 pagina’s op mij te wachten terwijl ik – waarom? waarom? – steeds blijf denken uit dat ene negatieve zinnetje uit die ene negatieve recensie. Nu vind ik, geloof ik, dat ik het risico loop om uren aan die roman te besteden terwijl ik ‘deep down’ al weet (maar weet ik dat ook?) dat ik er niet door geraakt zal worden. En de vraag is: zet ik me hier overheen? Ga ik verder met lezen, zoals ik oorspronkelijk van plan was? Of heb ik mijn nieuwsgierigheid effectief laten ‘killen’ door een vreemd en hongerig surfen op het net? We zullen zien. Maar als ik zou stoppen, zit ik dicht tegen de conclusie aan dat ik een warhoofd ben. Dat ik niet deug.

Als ik het ontwerp zie, kan ik een licht zwijmelen niet onderdrukken. Zal Antwerpen dan eindelijk de 21-ste eeuw in ‘gesmeten’ worden door deze megalomane, maar – voor buitenstaanders – toch wel retegeile brug? Gisteren stemde 59% van de Antwerpenaren tégen. Dat was voorspeld. Evenals de reactie van de (teleurgestelde) voorstanders die er een afrekening in zagen met ’de’ politiek, alsmede een brevet van eigen falen wegens een ‘niet geheel volledige informatievoorziening’. Ik zie de brug vooral als een nieuw symbool van het schisma tussen bestuurders en weldoorvoede projectontwikkelaars die hormonaal opgewonden raken van prestigieuze toekomstplannen, enerzijds, en kleine burgers annex kleinburgers, die aan hun water voelen dat ze allang niet meer serieus worden genomen, anderzijds. Dat schisma zal de komende tijd voortwoekeren en in steeds weer nieuwe gedaanten de kop op steken, door alle partijen van het politieke spectrum heen. Dromende globalisten versus wakkere burgers…

Met die prangende vraag als uitgangspunt heb ik een artikel geschreven voor HP/deTijd. Het schetst de dilemma’s achter en de mechanismen van de machtsuitoefening in Nederland. En biedt alle tinten tussen ‘onze politici zijn de weg kwijt’,  ’we mogen blij zijn dat in Nederland tegenover elke macht een tegenmacht opstaat’ en ‘Máxima krijgt van ons de ruimte om een klassieke voorbeeldfunctie te vervullen’.

Het nummer (HP 42) ligt tot en met woensdag in de kiosk.

Heeft u dat ook? Dat u uw eigen standpunten nooit helemaal vertrouwd? Ik heb daar – moet ik zeggen ‘gelukkig’? – veel last van. Zo ontwaar ik bij mezelf nu een vreemde hoop dat het geloof in grote instituten (met banken als prangend voorbeeld) een fikse deuk heeft opgelopen, zó fiks dat managers en ‘topmannen-’ en ‘vrouwen’ voorlopig wel een toontje lager zullen zingen. En ik merk dat mij zulks enorm verheugd… Wat zit daar achter? vraag ik mij af. Ik  ga de komende dagen bij mezelf op de divan liggen om erachter te komen.

Vergeef me. Maar poëzierecensies, zoals nu door Mirck (een zeer verdienstelijk en precieus dichter) geschreven over debutant Fierens, maken me moedeloos. In het beste geval kun je zeggen dat Mirck poogt ‘geen onzin’ over zo’n debuutbundel te schrijven. Dat lijkt me dan meteen de voornaamste kwaliteit, want een focuspunt of structuur kan ik in zo’n schrijfsel niet ontdekken. Ik bedoel: waarom gaan uitleggen dat Andy Fierens niet in de bloemlezing ‘Ik ben een bijl’ is opgenomen? Waarom – in plaats daarvan – niet uitleggen dat hij de Faröer eilanden opvallend links laat liggen in zijn debuutbundel? Op zinsniveau is dit uitleggerige horkenproza ook nog eens abominabel. Als ik dit soort recensies lees (exegetisme uit de donkerste kelders van de onbeholpen Neerlandistiek), kan ik maar één prangende reden bedenken bij het schrijven van dit type stuk: een soort boekhoudersinstinct om over alles wat verschijnt IETS te melden. Ik zeg: pen dan iets DUIDELIJKS en HELDERS op, of houd je mond. Of (zou dat ‘t zijn!) moet ik dit lezen als een vorm van thuiszorg of burenhulp? ‘Ik doe wat voor jou, jij wat voor mij.’

Lees ter controle…

http://www.decontrabas.com/de_contrabas/2009/10/mirck-over-fierens.html#more

Práchtig, hoor! Hoe ik dezer dagen in allerlei praatprogramma’s terloops word bijgeschoold over financiële zaken, waar ikzelf de ballen verstand van heb. Politici, economen en andere betrokkenen lullen momenteel zenders vol met pecuniaire scenario’s waar ik met m’n pet niet bij kan. Wat me wél opvalt – niemand heeft, geloof ik, door (of wil openlijk zeggen) hoe geháát Dirk Scheringa in veel kringen was. Bijvoorbeeld in Hilversum, waar hij met zijn bedrijf jarenlang tv-gidsen spekte met advertenties, op voorwaarde dat de publieke omroep niet té kritisch over zijn roverspraktijken zou berichten. Of bij de VVD, waarvan hij enkele ‘toppers’ aftroggelde voor de goede sier (om zijn bende een beschaafd rafelrandje te verlenen),  maar die bij de minste of geringste kritiek (Frank de Grave) door Scheringa persoonlijk op straat werden gegooid. Om maar eens een modern woord te misbruiken denk ik dat de ‘likeability-factor’ van meneer Scheringa, op z’n zachtst gezegd, geen wapen is geweest bij het redden van de DSB-bank. En daar hoor ik opvallend weinig over. Waarom durft niemand ‘gewoon’ te zeggen dat Scheringa’s leven jaar in jaar uit in het teken heeft gestaan van de meest vunzige manieren om mensen geld afhandig te maken? Zou Dirk, al met al, soms binnen het Calvijnse model van de ‘hardwerkende ploeger’ vallen en daarom zo mild worden aangepakt? Ik denk dat meneer Lakeman vanavond met een heel erg eenzaam gevoel naar bed gaat. Dat is niet erg – hij kan ertegen. Maar het feit dát, is toch opmerkelijk.

De logische vraag die Dirk zou kunnen stellen: ‘Had ik jullie dan anoniem moeten rippen? Zonder op de buis te verschijnen?’ Mijn antwoord zou luiden: ‘Já. Beter. Dat je meende óók nog constant door “mijn beeld” te moeten lopen met je vals verdiende rijkdom, was, inderdaad, één stap te ver.’

Zelden zo’n parodie op een ‘frisse start’ of een ‘nieuwe restyling’ gelezen zoals deze week in het reclamevakblad Adformatie: over de nieuwe Vrij Nederland. Werkelijk alle denkbare cliché’s staan erin. Hoofdredacteur Frits van Exter legt uit dat vooral in het katern Het Leven (die naam alleen al - hoe kóm je erop?) veel extra energie is gaan zitten. De inhoud van Het Leven schetst van Exter (met droge ogen) alsvolgt: ‘Het moderne leven zit vol dilemma’s. Door te schrijven over voeding, maar ook welke gadgets leuk of onzin zijn voegen we iets toe wat tot nu toe ontbrak.’ Vóelt u ‘m? Het ongemak waarmee hier het woord “gadgets” valt… En het absurde idee dat de gadget-generatie voortaan in de VN gaat ‘checken’ of een gadget onzin is… en VN’s oordeel dan ook nog braaf zou volgen door de betreffende gadget wél of niet aan te schaffen ! Om je te bescheuren… Maar de hoofdprijs in deze, naar zelfkwelling riekende vernieuwingsoperatie gaat naar uitgeefster Karin van Gilst, die halverwege het interview van haar hoofdredacteur aanschuift en de gedachte achter haar nieuwe baby aldus samenvat: ‘Ik weet het niet. Ik denk dat het blad de markt moet volgen. Je probeert je product aan te passen aan de veranderende marktomstandigheden.’ Ja, u leest het goed: Van Gilst ‘weet het niet’ en omdat ze het niet weet past ze haar ‘product’ aan ‘aan de veranderende marktomstandigheden’ Dit is hogere uitgeefkunde! En ik weet zeker dat heel wat VN-redacteuren zich in hun graf omdraaien vanwege dit even fantasieloze als marktfetisjistische gelul.  Terecht, lijkt me! Want commercie mág – en móet in  2009 tot op zekere hoogte -, maar dan mag dat bij een blad als VN wél met visie, tact en humor gepaard gaan, niet met deze vreselijke platitudes van Karin van Gilst.

Afgaand op dit artikel is VN binnen de kortste keren totaal k.o.!!!

Wat betreft mijn ‘Operatie Bervoets’ (het ‘volgen’ van de jonge schrijfster Hanna Bervoets) kan ik hier melden dat ik alvast een eerste recensie over dat gehypte debuut van haar heb gevonden. Het lijkt erop – zoals ik al vermoedde – dat de publiciteitsmachine van deze dame harder loopt dan haar ambitie om een doortimmerde roman te schrijven. Lees 8Weekly…

http://www.8weekly.nl/artikel/7739/hanna-bervoets-of-hoe-waarom.html

Je hoort de laatste tijd voortdurend opmerkingen over de ‘toonhoogte’ van het debat, de ‘verharde’ sfeer tussen mensen en meer van dat soort stereotype klachten. Ik moest daaraan denken toen ik vanochtend naar mijn favoriete radioprogramma – de TROS-Nieuwsshow – luisterde, gepresenteerd door Mieke van der Weij en Peter de Bie. De reden dat ik zo graag naar dit pogramma luister is nou precies de toonhoogte van de gesprekken en de sfeer in de studio. Er wordt altijd goed naar elkaar geluisterd, valt mij op, de gasten zijn bijna altijd interessant en ‘van niveau’ maar worden vervolgens lekker ‘kort gehouden’ door het presentatieduo, dat bij al te moeilijke of hoogdravende woorden rigoureus ingrijpt. Al luisterend zat ik vanochtend maar één ding te denken: kon het hele ‘publieke debat’ in Nederland maar gevoerd worden á la Tros Nieuwsshow!!!

Mea culpa! Ik ben de eerste om toe te geven dat ik een wispelturig lezer ben. Niet alles waar ik aan begin, lees ik uit. Zelfs aanvankelijk enthousiasme kan na een x-aantal pagina’s in verveling omslaan, waarna ik geen genade ken en het boek wegsmijt. Toch is er weer een boek, zogezegd, ‘boven komen drijven’ dat ik, op dit log, graag een kontje wil geven. Want terwijl ik – lekker gemaakt door velen – tot aan pagina 92 nog steeds geen meesterwerk zie in ‘Begeerte heeft ons aangeraakt’ (B. Natter), ben ik nu, als een spéér, bezig in ‘Het ware leven, een roman’ van Ilja Leonard Pfeijffer. Gódverdomme!!!! Hier lees ik de Coen Moulijn van de Nederlandse literatuur! De retorische dribbelaar met een reeks onnavolgbare schijnbewegingen, waarvoor je – zo wil het cliché - ’naar het stadion komt’. Wát een brille! Maar dat niet alleen… – hoe belangwekkend qua thematiek! Omdat Poetin van zijn leven zonodig een roman moet maken (net als, overigens, wij allen), hebben de  Tsjetsjenen pech, wordt Anna Politkovskaja koelbloedig vermoord en krijgt Iran net voldoende ruimte om door te werken aan een atoombom.  En zo, volgens deze wetmatigheid, heb je het ‘perpetum mobile’ van de (wereld)geschiedenis in één klap te pakken. Bij mij dan. Want in de virtuoze roman van Ilja Pfeijffer duurt het feest 319 hilarische, zinnenprikkelende en ingenieuze pagina’s lang. 

Het idee dat dit boek van Pfeijffer geen grote prijs heeft gekregen en tamelijk simplistisch werk van Robert Vuijsje (‘Alleen maar nette mensen’) wél, doet me in verbijstering achterover vallen (op mijn leesbank).

Voor alle duidelijkheid: schrijven dóe ik – over politiek denk ik, vaak ter ontspanning, na.

Dezer dagen mag ik mij weer graag verkneukelen om het zelfvernietingsproces binnen de PvdA. Mariëtte Hamer wordt de voorspelbare ‘Kop van Jut’, maar haar vervanging door de heer D. Samsom zal, indien die al plaatsgrijpt, slechts cosmetisch van aard zijn. De PvdA is en blijft reddeloos verloren – wat ze ook schuiven. Alle mensen die nu in die partij aan de touwtjes trekken, geven er dagelijks blijk van dat ze het monstrum, dat ze zelf gecreëerd hebben, nog helemaal niet herkennen. Laat staan dat ze er een antwoord op kunnen formuleren! Het monstrum? Dat zijn de zwevende, calculerende kiezers. De mensen voor wie de PvdA in grote kantoren ‘beleid bedenkt’, maar die al jaren nooit meer iets gevraagd is. Die mensen hebben intussen diploma’s gehaald, banen aangenomen, huizen gekocht, kinderen gekregen, zijn vaak naar een buitenwijk getrokken - ze zijn geheel volgens de Paarse filosofie van de kabinetten Kok (werk! werk! werk!) kleine (vaak eenzame) BV’tjes geworden, die vaak een complexer, moeizamer maar ook uitdagender bestaan hebben dan de Kamerleden en ministers die ‘over ze waken’.  Welnu, die mensen – en dat is hét gemiste leermoment  - gaan zich echt niet meer schikken in de oudlinkse reut over ‘eerlijk delen’ en ’solidariteit’. Die mensen moeten dagelijks tientallen, vaak praktische, problemen oplossen en zullen écht niet teruggaan naar partijen die bij elk probleem onder de tafel duiken en, god beter ‘t, ‘een commissie instellen’. Wouter Bos is de énige in die partij met nog enig fingerspitzengefühl; hij begrijpt dat het afgelopen moet zijn met het linkse gelul en de slappe knieën in het integratiedebat; hij begrijpt dat de mensen, autochtoon of allochtoon, gewoon ‘door willen’ (zonder lawaai, zonder geklier, zonder gedoogbeleid) maar hij wil, bovenal, het beste jongetje van de klas zijn en dus blijft hij op het Ministerie van Financiën hangen, waar hij eigenlijk in zweterige zaaltjes vieze handen zou moeten maken om de PvdA op te schonen.

Want zolang oud-linkse types als Jan Pronk en Marcel v. Dam nog menen over ‘de ziel’ van de PvdA te kunnen en moeten waken, blijft het ellende met die partij en zullen de simplismen van Wilders vrij baan hebben.

Even politiek, nog… Gisteren deed schrijver Joost Zwagerman (op Facebook) enthousiast verslag van een artikel van de Vlaamse ‘Groen’-politicus Luckas Vandertealen. Strekking: eindelijk een linkse politicus, die rechtuit durft te zeggen wat hij in zijn allochtone wijk meemaakt aan intimidatie en ongerief. Nieuw Flinks – zeg maar…! Nu zit ikzelf al hééééél lang te wachten tot de progressieve beweging weer bij zinnen komt en de pamfletten van Joost tegen de naïviteit van de oudlinkse boskabouters zijn mij altijd recht uit het hart gegrepen geweest. Maar nu komt het mooie: in reactie op Joost’s ‘post’ schreef ik dat hij goed werk doet, maar dat VARA-coryfee Francisco van Jole zo ongeveer in zijn eentje het symbool staat voor het Linkse Kwaad dat blind en doof blijft en ‘unverfrohren’ doorgaat op de oude weg. Daarop reageerde Joost weer met de volgende, niet mis te verstane kwalificatie:

‘Geen beter reclamemiddel voor de PVV dan de oliekoekendomme oudlinkse agitprop van Van Jole….’

EN NU KOMT ‘T: een half uur later kreeg Joost een vriendschapsverzoek van…? Juist.

‘Goeienavond Francisco, kom er maar in….’

Lieve lezers, het is tijd voor de waarheid. De naakte waarheid. En die waarheid luidt – in mijn geval – dat ik de komende dagen bezig ben met een artikel voor HP/deTijd, dat hopelijk enkele wenkbrauwen doet opveren. Of het lukt, is een tweede. Maar de waarheid is dus dat ik voorlopig aan een ‘good old’ tijdschrift de voorkeur geef boven het stukjes hameren voor dit weblog. In mijn dromen zijn beide activiteiten ‘aanvullend’, is het ‘en/en’, maar de waarheid is dus: de komende dagen staat ’Seksloos’ in de ijskast.