De sfeer was verder gemoedelijk te noemen. Daar niet van. Maar ik dacht: Amsterdam, boven-modaal, intelligent. Aaah, zou dit de ‘fatsoenlijke samenleving’ van Job Cohen zijn?

Hoewel over mijn praktische politieke voorkeur dus geen misverstand kan bestaan, vind ik het oprecht jammer dat Job Cohen niet de volgende premier van Nederland wordt. Ik ben, hoe gek het ook klinkt, fan. Let wel – NIET van de politicus! Die draagt zelfs alles in zich waar ik een gruwelijke hekel aan heb: het wegdraaien van problemen,  het weg masseren van verschillen, het wegzetten van concurrenten als onfatsoenlijk en het opportunistisch aanpappen met religies. Maar als je dat allemaal even buiten beschouwing laat – gesteld dat zoiets mogelijk is! -, en je kijkt louter naar het introspectieve en relativerende karakter van Cohen, dan ben ik, zoals gezegd, fan! Ik snak naar een politicus, die uitstraalt dat hij politiek niet altijd even serieus neemt. Ik snak naar een politicus, die een eigen lijn trekt, interviewers zo nodig corrigeert en zich niet laat verleiden tot de goedkope spelletjes die de moderne amusementsindustrie voor ‘politiek’ laat doorgaan. Ik snak naar een politicus die hakkelt, zichtbaar chagrijnig is of, een volgende keer, helemaal uitgelaten en blij! Op het gevaar af dat ik in een gigantisch cliché verval: Job Cohen vertegenwoordigt bij uitstek de menselijke kant van het politieke bedrijf. Als hij een slecht interview geeft of een dom antwoord uit zijn mond laat glippen, is hij de eerste om het te erkennen. En over te gaan tot de orde van de dag. Tja, Job Cohen is tot op zekere hoogte een geheugenloze flapdrol. Eens! Maar wel een leuke flapdrol – vind ik. Net zoals ik graag een trendbreuk zou zien in het beleid zou ik, na acht jaar Balkenende, een trendbreuk willen zien in leiderschapsstijl. En dat zit snor bij Job Cohen.  Na de robot Balkenende, de ‘mensch’ optima forma!

Resumerend: het lijkt me fantastisch als Cohen, met zijn losse en provisorische stijl, aan de gang zou gaan met het rechtse akkoord dat er (bijna) lag. En al die linkse bobo’s de stuipen op het lijf zou jagen. Ik zie ‘t hem al zeggen na het wegbezuinigen van weer een orkest of toneelgezelschap. ‘Ach, mensen, ik doe dit niet graag. Maar laten we wel wezen: de wereld vergaat er ook weer niet door. Of wel?’ Of na kritiek op te slap milieubeleid. ‘Ja,we willen allemaal de planeet wel redden. Maar waarom moet Nederland dat altijd weer in z’n eentje doen?’ Ik zie ‘m zulke verhalen perfect afdraaien. Met een uitgestreken smoel. En een intrigerende mengeling van  autoritair chagrijn en aangeboren zwier die hem van nature aankleeft. Maar het zal niet gebeuren; hij zit opgesloten in de humorloze PvdA. Cohen zal langzaam doodgaan in die partij. Arme Job.

(Deze column wordt opgenomen in het eerstvolgende nummer van ‘Baanpraat’, het orgaan van tennisvereniging ATV Berkenrode)

Heet dat in de volksmond niet gewoon ‘vooruitgang’?

Ik behoor niet tot de categorie denkers, die één kant uit wil. En dingen al te snel omarmt of van zich af duwt omdat ik meen te weten of het ‘ons’, de mensheid, die ene, juiste kant wel of niet op duwt. Want: wat is die ene, juiste kant? En hoe vlot kun je de werkelijke effecten van iets nieuws enigszins betrouwbaar overzien? Ik geef toe: ik denk regelmatig met de ‘onderbuik’ (wat, volgens velen, een onmogelijkheid is), en die ‘onderbuik’ zegt dat Twitter een rechtstreekse bedreiging is voor een bepaald type macht of ‘manier van doen’. Een type macht dat namens een vermeende collectiviteit over ons wil heersen of oordelen en het een onaangenaam idee vindt dat Twitter een eigen, nieuw netwerk van gedachten en uitlatingen faciliteert, waar die macht geen controle over heeft.

Twitter als ontsnapping!

Eén van mijn favoriete schrijvers – de Fransman Michel Houellebecq – heeft in een mijns inziens belangwekkend interview ooit gezegd hoe belangrijk het is dat de mens regelmatig, of misschien wel voortdurend, ‘voor zich uit denkt’. Ontsnapt. Kortom, zelf een gedachtestroom ontwikkelt waarin hij of zij zich thuis kan voelen. Zijn definitie van geestelijke terreur is de toestand waarin externe factoren (met media als groeiende stoorzender) steeds meer jouw gedachten gaan bepalen. En als ze ze al niet rechtstreeks bepalen, dan toch op zijn minst agenderen (‘jij moet deze week een mening hebben over de kabinetsformatie’). Het behoeft geen betoog dat massamedia in zijn ogen een soort gelegaliseerde terreurwapens zijn, die jouw intellect ’gevangen houden’ in een web van voorgeschreven en door gevestigde belangen aangedragen items en onderwerpen. Hoewel Twitter niet zelden ‘meeloopt’ met onderwerpen uit de massamedia (zie het WK Voetbal) en als een ‘extra tool’ van diezelfde massamedia bekeken zou kunnen worden, biedt het tegelijkertijd een interessante mogelijkheid om een ‘tegenstroom’ op gang te brengen. Een woud van gedachten, invalshoeken en opmerkingen, die op geen enkele manier gehoorzamen aan de narratieve wetten van de klassieke massamedia. Noem het, eenvoudig, op je eigen manier ‘terugpraten’ of ‘terugdenken’.

Hoe revolutionair dat praten of denken ook (wel of niet) is, vaststaat dat Twitter steeds meer mensen uitnodigt uit hun passieve consumptiecocon te breken en zelf ‘deelnemer’ of ‘producent’ van (stukjes) media te worden. Volgens de gedachtegang van Houellebecq is dat een zeer gezonde ontwikkeling. Niet langer ‘vastzitten’ op de vooraf bedachte rails van enkele programmamakers, maar zelf  die rails mede vormgeven – of zelfs bewust laten exploderen! In de ogen van Houellebecq genereert die vrijheid geestelijke energie, die bij passieve consumptie steeds verder weg ebt.

Het kan geen toeval zijn dat koningin Beatrix zich de afgelopen maanden heeft laten kennen als een uitgesproken tegenstander van digitale communicatie en een onverholen adept van machtsuitoefening die achter gesloten deuren plaatsvindt.  Zij wil ons het liefst laten inslapen, terwijl wakkerheid juist de cruciale factor is in het bouwen van een toekomst.

Daarom zeg ik met volle overtuiging: ‘Majesteit, twitteren is gezond…’

http://www.e-act.nl/ah/site?a=5&p=1616

Sta ik bij deze ontwikkeling te juichen? Allesbehalve. Elke dag dat Roger Federer nog de indruk wekt het Spaanse krachtbeest te kunnen temmen, dient door de ware tennisliefhebber intens gekoesterd te worden. Federer laat zien dat de weg naar succes voor alles nog te maken heeft met het magische contact tussen tennisbal en bespanning. Roger weet wat aaien is, wat keihard wegmeppen is en belangrijker nog: wat alle gradaties daartussen zijn! Roger is als een kunstschilder, die elke kleur uit zijn racket kan toveren. Daarbij vergeleken is Nadal een slordige cartoonist, die in twee simpele kleuren werkt: zwart en wit. Bij hem is het tennissen zelf, het aanleggen, het raken en de achterzwaai meer een onderbreking van zijn drang om over de baan te draven, dan het centrale punt waar alles om draait.

Voor zover het nog niet duidelijk is: dit stukje is vooral bedoeld voor de pupillen van ATV Berkenrode. Tegen hen zou ik willen zeggen:  ‘Kijk naar Roger! Het duurt nog maar even… Over twee of drie jaar kapt hij ermee. Vanaf dat moment moeten jullie het doen met het domme gedraaf van Rafaël.’ Of ze luisteren, die pupillen, is vers twee. Waarschijnlijk zitten ze allemaal al in het krachthonk met dopjes in hun oren. HELP!

(Deze column verschijnt eerdaags in ‘Baanpraat’, het cluborgaan van ATV Berkenrode)

Naar mijn mening loopt ‘het manco’ van de Publieke Omroep momenteel vrijwel gelijk op met die van de PvdA: er is inhoudelijk geen project meer, anders dan het project de macht te behouden en de status  quo te handhaven. Het doel van de zelfpijpcampagne om zoveel mogelijk alles bij het oude te laten en de dans, die de rest van Nederland ook moet ondergaan, te ontlopen, mag wat mij betreft niet gerealiseerd worden. Neem, op z’n minst, kennis van hoe het volgens de werkgroep ook kan, dat wil zeggen: meer toekomstgericht, minder bureaucratisch en met meer uitdagende programma’s.

www.anderepubliekeomroep.nl

PvdA 2006 Iedereen telt mee behalve Wilders

PvdA 2009 Iedereen telt mee behalve Wilders en die fascisten van Leefbaar Rotterdam.

PvdA feb 2010 Iedereen telt mee behalve Wilders en die fascisten van Leefbaar Rotterdam en de Christen-honden van het CDA

PvdA mei 2010 Iedereen telt mee behalve Wilders en die fascisten van Leefbaar Rotterdam en de Christen-honden van het CDA en de neoliberale fascisten van de VVD

PvdA juni 2010 Iedereen telt mee behalve Wilders en die fascisten van Leefbaar Rotterdam en de Christen-honden van het CDA en de neoliberale fascisten van de VVD en die fundamentalistische christo-idioten van de SGP.

PvdA juli 2011 Iedereen telt mee behalve Wilders en die fascisten van Leefbaar Rotterdam en de Christen-honden van het CDA en de neoliberale fascisten van de VVD en die fundamentalitische idioten van de SGP en de linkse verraders van de CU.

PvdA aug 2011. Kabinet Rutte I VVD-CDA-PVV-CU/SGP. Iedereen doet mee behalve de 4 linkse partijen van het cordon sanitair. Die mogen tot minimaal 2015 lekker met zijn allen 4 jaar gelijk gaan zitten hebben in de oppositiebanken.

Rara, wat doet de PvdA verkeerd?

Onder de goede inzenders zal een PVV-stropdas worden verloot.

(C) Paul Dijkhuis, overgenomen van Joop.nl

De sprekers op Social Media Event 2010 behoorden, zonder uitzondering, tot de categorie der intelligente klooiers. Sommigen leken er genoegen in te scheppen niets te hebben voorbereid. Een videofragment klaarzetten bij een videoworkshop of verschillende geluidsfragmenten laten horen bij een audiosessie – het zijn voor de hand liggende ideeën waar een beetje intelligente klooier blijkbaar z’n neus voor optrekt. Liever praat de intelligente klooier over zijn eigen – vaak ondoorgrondelijke – zoektocht naar een eigenzinnig product of kunstuiting, die tegenwoordig dikwijls even bewonderend als ruimhartig wordt omarmd met de term ‘authentiek’.  

Even twijfelde ik of de deelnemers in de zaal – veelal ZZP-ers met een eigen onderneming – in opstand zouden komen tegen zoveel, zeg maar, ongelimiteerd geklooi. Soms leek die opstand inderdaad ophanden te zijn: als een cursist de vinger opstak en, concreet, om ‘een advies’ of ‘een lijstje’ vroeg, met de onderhuidse boodschap dat hij/zij hier niet voor de kat z’n kut zat. Maar meestal werd zo’n vraag door de betreffende klooier bedolven onder een stortvloed van half gebrabbelde woorden en kabbelde het geheel weer kalmpjes verder. Ik noteerde af en toe wel gegaap, gewrijf in ogen en afwezig staren in de zaal, dat wel.

Toch begrijp ik uit bijna alle  Twitter-reacties dat de deelnemers de dag als enorm ‘inspirerend’ hebben ervaren. Ik lees dat men, behalve van de sprekers, ook veel van elkaar heeft geleerd. Dat is grappig. Wellicht waren de sprekers slechts het ‘décor’ waartegen de deelnemers ervaringen uitwisselden over video, audio en tekst. Tijdens de borrel na zei iedereen, zonder uitzondering, dat ze van de dag ‘genoten’ hadden. Ik dacht aan het gegaap, het wrijven in ogen en het afwezige staren van daarstraks en ik dacht: hè? Maar tegelijkertijd straalden hun gezichten. Ze waren écht blij! Ik had, kortom, geen reden om aan hun blijdschap te twijfelen.

Mijn tussentijdse conclusie luidt dat de Kerk Van De Klooiers tijdens Social Media Event 2010 vooral toch – los van het geboden programma - gezellig bij elkaar was gekropen. En dat de kerkgangers elkaar, tot hun eigen tevredenheid, de ruimte hadden gegeven om vrijuit intelligent te klooien. Dit klinkt – nog steeds, ik realiseer het me - badinerend en negatief. Maar zo bedoel ik het niet. Voor intelligent klooien heb je namelijk vrijheid nodig. Geduld. Verbeeldingskracht. Een vreemd soort doorzettingsvermogen. En het helpt enorm als je schijt hebt aan de buitenwereld die de hele dag staat te krijsen om een puntgaaf eindproduct of resultaat, omdat men daar geen moeite wil doen anders dan ‘plat’ consumeren. En misschien is klooien wel de beste trainingsmethode als je met iets relatief nieuws als sociale media bezig bent.

Ik moet zeggen: de gesprekken met de deelnemers, na afloop, vond ik erg boeiend, veelzijdig, gelaagd. Mocht ik nog twijfelen aan de waarde van geklooi dan bleek die nu zonneklaar: het hield je hersens alert en vitaal! Iedereen liep rond met een verfrissende houding van ‘ik weet het ook niet, hoor, ik doe gewoon maar m’n best!’ Met zo’n motto houd je, zo meende ik te constateren, lekker veel ruimte over in je hoofd. Ik werd, overigens, tamelijk unaniem gezien als de ‘meest gestructureerde’ van de sprekers, ofwel: ik had de meeste moeite gedaan mijn eigen geklooi over ‘Hoe schrijf ik een effectief artikel voor mijn website?’ in een mal te gieten, waar de deelnemers mee aan de slag konden. Eigenlijk werd ik aangewezen als de laatste Dissident Van Het Nut binnen de frivole Kerk Van De Klooiers.

Toen ik, los van al het gedruis, in de auto naar huis zat, dacht ik: já! verdraaid! Ook ik had van het Social Media Event 2010 genoten. Alles afwegend zijn intelligente klooiers misschien wel ver weg de leukste mensen op aarde. Want wat heb je verder eigenlijk nog? Ja, domme klooiers, dus. Maar die zijn dom. En verder? Verder heb je vakmensen die vinden dat ze iets weten of beheersen en dat de hele tijd uitstralen en benadrukken. En juist zij – o! zij zijn zo vreselijk saaaaaaaaaaaai!